الان مقالات یك خلبان آلمانی را براتون پست می كنم كه در زمان جنگ جهانی دوم تقریبا با تمام هواپیماهای آن موقع پرواز كرده بود چه خودی و یا دشمن كه به غنیمت گرفته باشند... وی در مقاله ای به طور خلاصه خصوصیات بارز هر نوع و معایب آن را نوشته كه من قرار می دهم...

1- فوك ولف اف . و . 190 ( هواپیمای اصلی خود خلبان )

بسیار قوی است... موتور ساخت بی ام و اش با هوا خنك می شود و همین باعث می شود در حالی كه موتورش تیرباران شده باز همچون قلبی بتپد و كار كند. 4 توپ 30 م م روی بالهایش تنها به 1 ثانیه شلیك نیاز دارد تا دم یا بال هر هواپیمایی را بكند. 2 تیربار 13 م م روی موتورش بسیار دقیق شلیك می كند و می توان از 200 متری با آن خلبان دشمن را در كابین تیرباران كرد. در كل بسیار قوی است اما سوختش را به نسبت سایر هواپیماها زودتر مصرف می كند. فضای داخل بالش به ذخیره كردن فشنگ های 30 م م مصرف شده و از اینرو سوخت كمتری را در خود جا می دهد. جمع و جور است اما خیلی زود در مانورها استال می كند كه تیز پیچیدنش این عیب را می پوشاند. اگر با پمپ آب متانول در مواقع اضطراری دورش را زیاد كنی زود داغ می كند. مشكل اصلی اش سرماست... در هوای سرد یا ارتفاع بالا گاهی پت پت می كند و چند باری هم خاموش كرده است...در كل عالی است...

عكس :




مسراشمیت ام ای 109 جی

شكاری قدرتمندی است... موتور 12 سیلندر وی شكل معكوس آن بسیار قوی است اما چون با آب خنك می شود بعد از صدمه دیدن سریع داغ میكند و از كار می افتد... بال های آن نازك است و همین باعث میشود تیزتر بپیچد و سرعت نهایی بالاتری را بگیرد اما از طرفی نیروی برآی كمتری می دهد و سوخت كمتری را در خود ذخیره می كند... اگر قبل از پرواز كمی رادر ( پدال پایی برای كنترل روی زمین ) را به سمت راست ندهید قطعا بال راست هوواپیما به زمین میمالد و هواپیما ملق میزند... چرخ هایش به هم نزدیك اند و باعث می شود در حین فرود مخصوصا خلبانان تازه كار هوا پیما ملق بزند و آسیب ببیند و حتی گاهی بال كنده شود و یا منفجر شود. اما جدا از معایبش روی زمین در آسمان همچون شاهینی تیز پرواز است... از خصوصیات این هواپیما كه آن را معروف كرده به اصطلاح سگ جونی اش است... یك بار یك مسراشمیت 109 در جلوی من فرود آمد... نمیدانستم بخندم یا از تعجب دهنم را واز كنم !!! دو تا موستانگ به جانش افتاده بودند ولی توانسته بود فرار كند... تقریبا چیزی از بال عمودی اش جز اسكلت آن یعنی 2 تا چوب عمودی باقی نمانده بود. تمام سطح بدنه اش سوراخ سوراخ شده بود... در بعضی نقاط پوشش ورقه فلزی كنده شده بود و داخل هواپیما پیدا بود... نوك بال راستش كه اصلا رفته بود.. انگار یك موش گنده آن را جویده باشد... فلپ بال راستش به كل كنده شده بود... پوشش موتور كنده شده بود و موتور هواپیما با تمام بند و بساطش كه با 2 میله به شاسی متصل بود و سر آن ملخی میچرخید پیدا بود و از آن دود سیاهی بر میخواست سمت راست كابین كه شكافته بود طوری كه خلبان اگر میخواست می توانست از آن شكاف پیاده شود !!!... اما با اینحال فرود آمده بود و باعث تعجب همه شده بود...

عكس :




اسپیت فایر

زیاد با آن پرواز نكردم... اما 3 نكته در مورد آن كاملا مشهود بود...

1- كاملا تیز و مانورپذیر اما آهسته تر پرواز می كرد

2- تیربار آن بسیار ضعیف بود ( كالیبر 308 هزارم اینچ ) اما 8 عدد از آن را داشت ...تركیبی كه در فاصله نزدیك در 1 ثانیه تمام هواپیمای دشمن را آبكش می كرد و خلبان را می كشت....

3- هنگامی كه دسته را جلو می دادم و فشار جی منفی وارد میشد سوخت از كاربراتور كه روی موتور بود به موتور نمی رسید و موتور از كار می افتاد كه بزرگترین و به عبارتی وحشتناك ترین عیب آن بود !!! در یك درگیری با یك اسپیت فایر هنگامی كه پشتش بودم در آسمان چرخید و به طور معكوس بالا رفت اما ناگهان موتورش در آن وضعیت و ارتفاع پایین خاموش شد و سقوط كرد !!!

عكس :




نورث امریكن پی 51 دی ( موستانگ )

بهترین خاطره ام پرواز با یك موستانگ آمریكایی بود كه یكی از جاسوسان اس اس از لندن دزدیده بود و به برمن آورده بود. 6 تیربار كالیبر 50 صدم اینچ آن در كوتاهترین زمان هواپیمای دشمن را ساقط می كرد. موتور آن بسیار قوی بود و با آب خنك میشد. بسیار تیز بود ولی از معایب آن این بود كه در مانور هایی كه 90 درجه به چپ یا راست می چرخیدم و هواپیما را به اصطلاح عمودی میكردم بسیار بی ثبات بود و استال های وحشتناكی می كرد و یك بار هم نزدیك بود جانم را بر سر این هواپیما بدهم... در ارتفاع بالا هم به پت پت می افتاد و كلن در معرض هوای غبار آلود گاهی خاموش می كرد كه ما میگفتیم : نفس كم می آورد...

عكس :

 

هاوكر هاریكن

هواپیمای هاریكن در یك كلام یك عضله به تمام معنا و قوی اما بسیار بی ثبات بود...از ویژگی های خوب آن این بود كه بال و بدنه اش یك تكه بود...( هنگامی كه اولین هاریكن دزدیده شده را به پایگاه اس اس برمن آوردند وقتی شنیدم مهندسین هواپیمایی فوك ولف 2 ساعت تمام دنبال پیچ یا پین جدا سازی بال گشتند تا بالاخره فهمیدند بال با بدنه یك تكه است نزدیك بود از خنده سكته كنم !!! ) این مسئله تولید هواپیما را با مشكل سرعت تولید مواجه می كرد اما باعث می شد محكم تر باشد و تعمیر آن نیز ساده تر باشد... 8 تیربار ضعیف اما بسیار سریع آن همانند اسپیت فایر است و نمی دانم چرا این انگلیسی ها دوست دارند تیربار هواپیماشان ضعیف باشد. اما خوب باعث شده بود كه در فضای بال هایش هم تیر ذخیره كند هم گلوله! در پرواز هواپیمایی با مانور قابل قبول اما بسیار قوی بود...و قدرت را میشد از صدای موتور آن حس كرد. در حالتی كه موتورش كاملا آرام بدون گاز دادن من كار می كرد فقط كافی بود اهرم پروپ را بكشم پایین و تروتل را بدمم بالا تا در 1 ثانیه فریادی بكشد و من را در صندلی نه چندان راحت این هواپیما فرو ببرد. بزرگترین عیب آن این بود كه به دلیل سنگین تر بودن موتورش اگر بعد از فرود ترمز می كردی ملق میزد و باید صبر میكردی تا خودش روی باند سرعت كم كند. من خودم اینجوری یكی از چندین هاریكن دزدیده شده را داغون كردم و 2 روز دادگاه نظامی بودم كه به دلیل نداشتن شناخت روی هواپیمای بیگانه تبرئه شدم.

عكس :





ایلیوشین آی ال 10

من هرگز نتوانستم با آن پرواز كنم اما از سایر خلبانانی كه با آن پرواز كردند شنیدم كه در پرواز و مشخصات پروازی و قدرت و مانور هیچ تفاوتی با مسراشمیت ام ای 109 ای ندارد. اما تفاوت كلی مكانیكی آن نگذاشت كه فكر كنیم این یك كپی از مسراشمیت های ماست. خاطره خوشی هم از آن ندارم. در آسمان خاركف برای اولین بار با این هواپیما ملاقات كردم. موتور هواپیمای من از سرما ریپ میزد و كلن ضعیف تر كار می كرد اما هنگامی كه یك ایلیوشین 10 تیر زنان از كنارم گذشت نه تنها موتورش خوب كار می كرد بلكه از صدایش كه گویا جیغ می كشد می شد حدش زد چه قدرتی دارد. دوستانم گفته اند بزرگترین عیب آن این است كه وقتی باكش نصف می شود بی ثبات می شود چون به دلیل سیستم گرمایشی و موتور 14 سیلندرش جلویش سنگین می ماند اما باك های عقبی اش خالی و سبك می شد. در حین پرواز هم در هوای سرد روسیه همیشه ردی از دود سیاه از خود بر جا می گذاشت كه به آن سماور پرنده می گفتیم.

عكس :

 

زیرو ( صفر ) ژاپنی


طبق درخواست مدیران شركت فوك ولف ژاپنی ها 40 فروند هواپیمای صفر خود را با 40 تا از اف و 190 های ما عوض كردند تا بیشتر بتوان با آن ها آشنا شد. تمام 40 اف و 190 ما به ژاپن رسید اما 40 فروند صفری كه برای ما فرستاده شده بود با غرق شدن یكی از كشتی ها 12 فروند آن به زیر آب رفت. صفر هواپیمایی بسیار تیز و به عبارتی بیش از حد تیز بود... به گونه ای كه با كشیدن دسته به عقب تا ته هواپیما بیش از حدی كه با كمك بال بتواند روی هوا بماند تغییر زاویه دماغه میداد و باعث استال می شد اما خوبی اش این بود كه می شد با حداكثر توان یك جنگنده مانور داد. تیربار ها و توپ آن بسیار قدرت مند بود اما گهگاهی گیر می كرد كه با فشار دادن یك دكمه و بیرون انداختن فشنگ گیر كرده دوباره فعال می شد. به جرات بگم از تمام هواپیماهای ما یك سر و گردن بالاتر بود اما تا دلتان بخواهد ساختاری ضعیف داشت... بدنه ای چوبی كه با یك ورق فولاد نازك پوشیده می شد و روی آن را به چوپ پرچ می كردند. باعث تولید ارزان و انبوه می شد اما زودتر در برابر تیربار ها از هم میپاشید. داخل آن بسیار راحت بود و صندلی آن كمی بیش از حد زاویه داشت و می شد داخل آن چرت زد !!! در كل عالی بود و بعد از نقاشی و تغییر رنگ به عنوان اسكادران 23 ما برای دفاع از حریم هوایی برمن و شمال آلمان به مسراشمیت ها پیوستند
( نكته مترجم : هواپیماهای صفر ژاپنی ستون اصلی حمله معروف ژاپن به لنگرگاه پیرل بودند كه طلفات جانی و مالی شدیدی را بر آمریكا وارد كرد و علنا نیروی دریایی آمریكا را در سنگاپور فلج كرد.)

بی 5 ان 1 ( كیت )

این هواپیمای اژدر افكن ژاپنی را دقیقا نمیدانم چگونه به دستمان رسید اما از برلین 5 فروند را برای تحقیق به مركز فوك ولف فرستادند. هواپیمای كیت اصلا به عنوان یك شكاری هوا به هوا نمی توانست خوب عمل كند. قدرت پایینی داشت و خوب مانور نمی داد اما تیربارچی دوم آن كه پشت به خلبان رو به عقب تیر بار به دست می گرفت میتوانست برای آن هایی كه به تعقیب كیت می پرداختند یك كابوس باشد. در آلمان آن ها را به بمب مجهز كردند و چندین بار در بمباران جنوب انگلیس ایفای نقش كرد. در حالی كه خود از پس دفاع در برابر شكاری های دشمن بر می آمد. اما اخبار ها از ژاپن حاكی از آن است كه این هواپیما در دسته های 50 تایی هر كدام با حمل 1 اژدر به دسته ناوهای متفقین هجوم می برند و تقریبا در هر حمله چندین ناو را غرق می كنند و تا زمانی كه با شكاری ها روبرو نشده اند تقریبا بدون تلفات باز می گردند. از خصوصیات ویژه آن توانایی پرواز آن برای 8 ساعت تمام با یك باك پر بود.






مسكویتو

این هواپیما به دلیل Das flug قدرت مانور پایینش و تیربار های بسیار قدرت مندش تنها برای شكار بمب افكن ها فرستاده می شد و البته برای پشتیبانی نیروهای پیاده و زرهی زیرا به دلیل 2 موتور قدرت مندش در مسافت كوتاهی بر میخاست و می توانست تعدادی بمب نیز حمل كند كه بسته به مسافت و اینكه چقدر باك آ، را بنزین می كردند از 3 تا 8 عدد متغیر بود. عیب بزرگ آن این بود كه در صورت از كار افتادن یك موتور شدیدا غیر قابل كنترل می شد اما مثلا پی 38 آمریكایی با 1 موتور هم به راحتی هدایت پذیر بود.





پی 38 لایتنینگ

قبل از یه دست آوردن این هواپیما بزرگ ترین نقطه ضعف آن دهان به دهان در میان ما نقل شد. كافی بود به بین 2 دم این هواپیما شلیك می كردی تا علنا قابلیت كنترل آن 100% از دست خلبان آن خارج شود... در پرواز با آن چند چیز خوب و بد وجود داشت...
1- داخل كابیت راحت نبود و صدای موتور به طرز وحشتناكی به داخل سرایت می كرد كه گفت و شنود بی سیمی را دچار مشكل می كرد.
2- در چرخش یا رل سریع بود اما در بریك كردن ( مانور شدید به چپ یا راست ) آن طور كه باید سریع نبود.
3- اولین بار كه در آن به سمت یك هدف ساختگی روی زمین شیرجه رفتم تا آن را تیرباران كنم كم مانده بود سقوط كنم... چرا ؟ چون به محض شلیك طوری صدای شلیك وارد كابین شد و گوش من را آزار داد كه نا خودآگاه برای مدتی كنترل از دستم خارج شد و قید شلیك با آن را زدم.
4- با از كار انداختن یك موتور به خوبی با موتور دیگر پرواز می كرد اما ضعیف تر.

 

کالیبر : 12 و 7 دهم میلیمتر در 108 میلی متر ( مدل هایی با 12 و 7 دهم در 99 م م هم هست )
عمل : نیمه اتوماتیک با فشار گاز باروت
طول لوله : ؟؟؟
وزن : در حدود 12 کیلوگرم بدون دوربین و خالی
طول : 1250 م م ام99 و 1360 م م ام صفر شش.
سامانه تغذیه سلاح : خشاب جدا شونده 5 تیری

این اسلحه ابتدا با نام ام99 در نشریات چینی معرفی شد اما بعدها مدل دیگرش با نام ام صفر شش هم معرفی شد که چندان تفاوتی با ام99 ندارد. به نقل از شرکت سازنده مدل ام صفر شش با لوله بلندتر به عنوان استفاده داخلی و مدل ضعیفتر و کوتاهتر ام99 بی 2 با کالیبر 12 و 7 دهم در 99 میلیمتر برای صادرات ساخته شده است.

این اسلحه در نقش ضد خودرو و ضد تسلیحات و ضد تک تیر انداز و آور رنج اسنایپینگ یا شلیک از ماورای برد بر ضد نفر ظاهر می شود و به جز مدل ام صفر شش دو مدل دیگر یعنی ام99 بی 1 و بی 2 که تنها کالیبرشان در طول پوکه تفاوت دارد برای صادرات هستند. هیچ اطلاعاتی از دقت این سلاح در دست نیست ولی میشود حدس زد با مهمات چینی این سلاح دقتی بالق بر 2 MOA داشته باشد. (یعنی كمتر از 200 میلیمتر در 600 متر) و این می تواند به نوعی افتضاح باشد. اما یقینا برای این مشكل هم چاره ای اندیشیده اند. مخصوصا این كه در نقش ضد تسلیحات و ضد خودرو این دقت كافی است.

ظاهر كلی سلاح بولپاپ است و اطلاعات زیادی از كاركرد داخلی آن در دسترس نیست اما معلوم است كه با فشار گاز باروت عمل می كند و مجهز به قفل گلنگدن پنجه ای است و از خشاب 5 تیری استفاده می كند كه در این سلاح ها مرسوم است. پوكه از سمت راست به بیرون پرتاب می شود و همچنین این اسلحه مجهز به 2 پایه و قنداق قابل تنظیم با استراحت گاه گونه قابل تنظیم است تا حد اكثر راحتی را برای تیر انداز فراهم آورد. در سمت چپ محل اتصال خشاب از ریل های پیكاتینی استفاده شده كه اجازه می دهد انواع زیادی از دوربین ها و تجهیزات روی اسلحه نصب شوند. دوربین های استوك آن هم یك دوربین 10 X معمولی یا یك دوربین 4 X دید در شب می باشد...

این سلاح اولین تجربه چینی ها در ساخت اسلحه دوربین دار كالیبر 12 و 7 دهم م م میباشد كه به نسبت مدل ایرانی كه آن هم اولین تجربه ایران است یك سر و گردن پایین تر است. زیرا مدل ایرانی با نام ساده 12 و 7 به دلیل گلنگدن دستی هم قویتر و هم دقیق تر است.

 

استفاده از این مطلب به هر نحو تنها با ذكر نام نویسنده

و سایت دانشجو و وبلاگ ایران نظامی مجاز است